Annelikte Zor Zamanlar -Iraz Toros Suman


İnternet anneleri artık tüm online annelerin bildiği üzere etkinlikler ve eğitimler düzenliyor.

Ben 08mart cuma günü Bağdat Caddesinde Blogger Anneler-Blogger Babalar toplantısından çıkıp Kozyatağı’nda “Kadınlar Günü” sebebiyle düzenlenen etkinliğe katılmıştım.

Üstelik Psikolog Aycan Bulut tüm katılımcıların anne olması sebebiyle tahmin edeceğiniz üzere konu yine döndü dolaştı yemek yemeyen ve uyumayan çocuklara geldi :)

Kadınların anne olma hali ve anne olduktan sonra neler yaşadığına dair başlayan sohbet yine çocuklarla devam etti.Ama her uzman konuştuğunda benim kendi adıma aldığım güzel mesajlar var aslında…

En çok hoşuma giden ikisi şu şekildeydi;

Evladınıza gösterdiğiniz ilginin iyisi kötüsü olmaz ilgi ilgidir yeter ki siz göstermesini bilin!

Sizden bir dakika bile ayrılmak istemiyorsa size yeterince doymamıştır ki ayrılsın!

 

 

Bir sonraki gün uzun zamandır dinlemek istediğim Psikolog Iraz Toros Suman vardı ekranın karşısında evet online seminer katılımcısıydım ve evden kendisini dinlemek kesinlikle çok konforluydu.Şayet gidemiyorsanız tavsiye ederim! Annelikte herkesin yaşadığı zor zamanlar olmuştur mutlaka ve herkes kendince bir çıkış yolu arar hani işte ben bu sorunun yanıtına biraz olsun yardımcı olabilmesi adına katıldım.



Kendisini dinlediğimde ben resmen kızlarımın içsesini duyar gibi oldum.Anne olarak bizim söylediklerimizin ya da yaptıklarımızın karşılığında onların neler hissettiğini öyle güzel ifade etti ki etkilenmedim diyemem!

Yeni jenerasyon annelerin malesef kendi öfkelerinden şikayet ederken çocuğunun da bazı şeylere duyduğu öfkesini kabullenemediğinden bahsederek şu tespitleri sıraladı;

*Ağlamalarından rahatsızlık duymayın bırakın streslerini atsınlar!

Ayıplamayın/Dikkatini dağıtmaya çalışmayın/Terk etmeyin/Suçlu hissettirmeyin..

Kızlar da erkekler de ağlayabilir her ikisi de öfkesini göstebilir cinsiyet ayırımı yaparak rol yüklemeyin.

*Bakıcı ya da başkasının yanında çok daha uslu davranırken en güvende hissettikleri yer ebeveyn yanı olduğundan hissettiklerini açık açık hatta ağlayarak sergilemesi çok normal çünkü biz yetişkinlerde zor zamanımızda (mesela ölüm)kendimizi tutar ve sevdiğimiz güvendiğimiz birinin dokunmasıyla ya da nasılsın demesiyle ağlamaya başlarız!

*Öfke nöbetinde onu değil önce kendinizi sakinleştirmeye çalışın.

Annenin herhangi bir isteğe hayır demesiyle patlar ama aslında içinde birikmiş tüm hayal kırıklıklarını tetikler.Aslında öfkesinin bu şekilde patlaması bir fırsat gibi görülmeli çünkü çocuk kısa bir süre sonra bunu unutacağı için kendinizi sakin tutmaya odaklanın!

*Özellikle üstüme geliyor dediğiniz durumlar aslında kavga değil zorlayacak sınır aramaktadır.Yani hayır demenizi bekliyor olabilir.HAYIR demekten korkmayın!

*Çocuğunuza mola verdirmeyin onun yerine kendinize mola alın!Anne olarak kendinize bir dinleme arkadaşı bulun;akıl vermesin,soru sormasın,sizi sakinleştirmeye çalışmasın böylece içinizde biriken acılar kendiliğinden dışarı çıkacaktır.

*Çocuğunuza sevgi dolu yaklaşırsanız sevilesi olduğunu ancak kötü davranırsanız kendilerinin kötü olduğunu düşünür.

*İlgi çekmeye çalışan çocuk aslında bağlantı kurmaya çalışıyordur ve bu bağ ancak oyun oynarak kurulur.

*Dilinizi emir kiplerinden arındırın!Vurma yerine vurmak acıtır şeklinde

*Çocuğunuza bağırdığınızda stres devreye girer ki bu da ilkel beynini harekete geçirir.Kimi zaman donar kalır ya da sadece güler .Bilerek yapıyor ya da bilerek gülüyor dediğimiz zamanlarda aslında ilkel beynin korku haliyle hiç komut almıyor öğrenmiyor!

ÇÖZÜM İÇİN BİRKAÇ İPUCU

*Öncelikle kendinizi gözden geçirin öfke kaplarınızı boşaltıp sevgi kaplarınızı doldurun.

*Tepki vermeden bağlantı kurmayı deneyin

*Bağırma derken bile anne yüksek sesle bağırıyorsa kesinlikle geri adım atan anne olmalı!Çünkü çocuk söylenenden çok yaşananı öğrenir.
*Onur büyüyünce kazanılan bir duygu değildir,küçük olması gücenmediği anlamına gelmez bunun için yanında sürekli yemiyor ,uyumuyor,yaramazlık yapıyor ,çok sinirli gibi cümleler kurmayın

*Şayet siz küçükken teşekkür etmek,özür dilemek,el öpmek gibi bazı davranışlara zorlandıysanız ,şimdi çocuğunuza özür diletmek yerine hatasını nasıl telafi edebileceği hakkında yol gösterin.

Aslında anlatırken yine diğer uzmanlar gibi ilginin iyisi kötüsü olmaz benzeri bir örnek verdi;gerekirse çocuğunuzla birlikte yatağın çarşafını serin ama birlikte zamanı paylaşmış olun!

Teknolojiden uzak durun ve çocuğunuzu mümkün olduğunca uzak tutun!

Oyun oynayın!